I znowu się zakochałam.
Nasza miłość na każdym wyjeździe się odradza na nowo.
Zakochałam się w kimś, z kim nie mogę być
Jest starszy o 2 lata. Niby nie dużo, ale jednak on ma mało czasu przez naukę.
Ja w gimnazjum, on w liceum.
Mieszka daleko,, bo to aż godzina drogi do mnie
Chciałam dać sobie siana z nim, więc przestałam o tym myśleć...
Na zimowisku znów się zakochałam, ale nie w nim.
Teraz sobie uświadomiłam, że ja nadal go kocham, bo mimo wszystko, kiedy chcę się związać z kimś innym  to mam wyrzuty sumienia.
Płakałam. Potwierdzam
Nie przez niego. Przez siebie. Bo naiwnie się zakochałam w kimś, z kim spędziłam zaledwie tydzień. I z poprzedniego roku pamiętam tylko ten tydzień. Ten jeden, jedyny tydzień. Tydzień!? To mało, czy dużo? Wspólne noce, podróże, przygody, rywalizacja. Nawet na pożegnanie cudowny  pocałunek:* Tydzień. To mało? Czy wystarczająco dużo, żeby mówić, że to miłość? Może miłość, skoro pamiętam już 7 miesięcy. A może zauroczenie? Może poprostu mnie tak zauroczył. Ale żeby aż tak? Tak, że mam ochotę do niego wrócić? Przytulić? Pocałować? Spądzić z nim więcej czasu? Chcę się cofnąć do tych cudownych chwil razem spędzonych?

“Ja go kocham, czy tylko się mocno zuroczyłam?”

A może jedno i drugie?

Wiecieee.
Chyba usunę mojego bloga.
Coś ostatnio nie mam na niego czasu i piszę same durnoty, żeby coś było
Jeszcze kilka dni i usuwam
Bye

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

Jedno zwierze- dwa oblicza
To mój Kędzior





Kocham robić zdjęciamoim kotom
Jeden kot- wiele obliczy

My photo:*